Interview met Rita Verdonk Titel: Invechten en blijven opletten
Eigenlijk op alle fronten die u noemt.
Ik moest natuurlijk een samenwerkingsrelatie opbouwen met Piet-Hein Donner, met de andere
minister, die zichzelf dé minister achtte.
Wat ik me ook heel goed kan voorstellen, want er was altijd maar één minister van Justitie.
En ja, je hebt een ministerstaf.
Alle aandacht in die ministerstaf gaat uit naar dé minister van Justitie.
Dus daar moet je je invechten.
Je krijgt dan wel een directeur-generaal, een aantal directeuren die allemaal op hetzelfde
vlak werkzaam zijn.
Tenminste, dat was zo voor Vreemdelingenzaken.
Integratie was natuurlijk helemaal een vreemde eend in de bijt, want dat was nog nooit…
Nee, helemaal niet, dat was helemaal nooit bij Justitie geweest, dus dat was ook al heel
apart.
Dus eigenlijk was je overal bezig om je positie te bevechten.
Een voorbeeld, we hadden… het geld moest natuurlijk verdeeld worden ook en op een gegeven
moment vind ik een dossier in mijn tas, eigenlijk een dossier van Donner.
Ik dacht: hè, een dossier van Donner bij mij in mijn tas?
Ja, effe kijken natuurlijk waar het over gaat.
Bleek dus dat ongeveer de helft van het geld wat ik zou krijgen voor vreemdelingenbewaring,
werd overgeboekt naar de minister van Justitie, want die had een probleem met de bolletjesslikkers.
Dus in plaats van grensbewaking werd het aan de bolletjesslikkers uitgegeven.
Ik heb dat meerdere keren tijdens mijn ministerschap gehad, toch zo’n soort engeltje op mijn
schouder dat ik ineens dossiers vond die niet van mij waren, maar waarvan ik wel dacht van,
na twee keer dit meegemaakt te hebben: nou moet ik opletten.
En dat was ook iedere keer zo.