Dus op dit moment is het zo dat een korpschef, en jij hebt
dat dus ook in je laatste positie ook zo meegemaakt, heb je en te
maken met de lokale bestuurders en te maken met de nationale
bestuurders. Hoe is dat voor een korpschef om met die twee partijen
allebei te maken te hebben?
Dat is buitengewoon interessant en dat maakt het leven ook soms
ingewikkeld, maar ik vind het ook echt uitdagend. Waarbij toch, en dat
is even belangrijk om te zeggen, de korpschef is primair
verantwoordelijk voor het beheer van de Nederlandse politie. En de
gezagsdragers maken afspraken over wat de politie moet doen met de
politiechefs. Dus als korpschef ben je niet primair verantwoordelijk
voor wat de politie doet. Dat wordt met het gezag afgesproken door de
politiechefs. En dat is wel belangrijk om te vermelden, want je leest
het, je hoort het. Ik begrijp ook wel waar het vandaan komt, maar het
gezag is niet veranderd door de vorm van Nationale Politie. Die
burgemeester en die officier van justitie of hoofdofficier blijven
verantwoordelijk voor wat de politie doet en daar worden de afspraken
ook gemaakt.
En daar heb je capaciteit voor nodig, één van de heikele punten. Het
politiewerk is de afgelopen tien, vijftien jaar echt complexer
geworden. Er zijn uitdagingen bijgekomen, ook op nationaal niveau. En
voordat je het weet, trekt die sterkte naar nationaal niveau. Dan heb
je vooral de spanning tussen lokaal en nationaal.
Om de sterkte? Ja, om gewoon, om de capaciteitsvraag. Dus dat bewaken en beveiligen
is zo'n voorbeeld wat de afgelopen jaren zoveel aandacht vroeg. Toen
ik wegging waren meer dan 2.000 politiemensen dagelijks bezig met
bewaken en beveiligen. Die komen ergens vandaan en voor een deel komen
die gewoon uit die robuuste basisteams die die capaciteit leveren. En
dan trek je capaciteit weg uit de lokale kant. En dan zeggen
burgemeesters: ik heb het gezag wel, maar ik heb weinig capaciteit.
Die spanning, die is er. Dat maakt het werk ook best uitdagend. En je
probeert alle ballen in de lucht te houden, de belangen van iedereen
te dienen. Maar op een gegeven moment, waar niet is, verliest de
keizer zijn recht. En soms moet je bestuurders ook met bestuurders
laten praten.
De sterkteverdeling is een bestuurlijke aangelegenheid. Daar heb ik
professionele opvattingen over. Geen misverstand. Daar durf ik ook
iets over te zeggen. Maar uiteindelijk is het de minister die de
sterkte verdeelt. Dat is wat heikel, want moet je bestuurders ook met
bestuurders laten praten en dat is soms wel eens een spannend gesprek.