Misschien nog een aardige anekdote, ook een hele leerzame. Ik kreeg een keer in mijn, in die grote loodgieterstas zat een
dossier, waarin schriftelijke vragen vanuit de Kamer, van de SP geloof, ik door mij werden beantwoord.
Meestal is dat routine en lees je dat. Als je heel eigenwijs bent, dan ga je daarin zitten schrappen, maar dat is meestal
helemaal niet nodig.
U deed dat niet? Zelden.
Zelden. Ja, of er moest echt reden voor zijn.
De meeste waren routine. De meeste vragen worden ook,
zeg ik ook als oud-parlementariër, de meeste vragen, nou ja de meeste, heel
veel vragen worden gesteld om het stellen zelf, en niet om het antwoord.
Dus dat, weet je, dat neem je mee als minister. Maar dat was brisant.
Dat was iets van een moordpartij van Afghaanse militairen ergens onder Kabul, en er zouden Nederlandse militairen in de buurt zijn
geweest. Erger was het niet, maar...
Maar ik las die antwoorden. Dat is toch je parlementaire ervaring
die je meeneemt, dat ik dacht van: dit moet wel waar zijn, dit antwoord.
Zo niet, dan loop ik een buitengewoon serieus risico. Sterker, dat moet ik ook lopen.
Ik heb dat toen meegenomen naar het ochtendberaad. Ik zeg, na afloop zeg ik: mag ik even, in het kader van de rondvraag.
Ik heb deze vraag ter beantwoording in conceptvorm gekregen. Ik keek zo om me heen: dit is toch waar wat hier staat?
En mijn directeur beleid, die begreep donders goed wat daar gebeurde.
Daar zat de minister die even de vertrouwensvraag, maar
dan intern stelde, en die zei tegen mij: Eimert, jij kan en je moet erop vertrouwen dat wat we je aanleveren, dat dat waar is en
dat dat klopt.
Dat was het enige wat ik wilde horen. Ik zeg: oké.
Ik tekende en ging de deur uit. Ik heb er ook nooit last van gehad.
Daar heb ik ook wel van genoten, dus die, dat vertrouwen geven en dat vertrouwen nemen. We weten, ook uit de literatuur en zo, dat
politieke partijen, of politici uit nieuwe partijen, die als het ware nieuw op zo'n ministerspost komen, dat heel moeilijk vinden
vaak, dus het vertrouwen van ambtenaren en het departement.
Heb ik geen enkel probleem mee gehad. Had misschien ook een beetje met mijn leeftijd te maken.
Ik denk dat ik daar met een redelijk profiel binnenkwam. Nee, ik heb er, ik heb genoten van hun loyaliteit.
Kijk, die voorlichters, die zaten bovenop de journalistiek. Daar heb ik wel even tijd voor moeten nemen om dat echt te vertrouwen.
Zouden die niet hun eigen agenda's hebben? Hadden ze misschien wel, maar niet ten koste van mij.
Maar nee. Kijk, en zo'n apparaat, je hebt geen idee hoe hoog een minister wordt gewaardeerd in zo'n...
Zeker bij Defensie. Dat is niet normaal meer.
Achteraf pas heb ik dat goed begrepen. Daar ga je niet mee, ga je geen gekkigheid mee uithalen.