Dus wat mij betreft zijn die afgelopen zeven jaar een periode van
een zekere ontluistering geweest.
Volgens mij hebben we bijna ieder decennium wel een onderzoek gehad
vanuit de Kamer Ook. over de uitvoering waarbij conclusies ook werden getrokken
over hoe gaan we nu om met elkaar.
Wat is nu de belangrijke rol?
Ik coach nog mensen bij het Rijk. Eigenlijk directeuren.
En je merkt dat ze allemaal heel erg hard werken. En heel erg met
de korte termijn bezig zijn.
Maar echt gewoon nu fundamenteel nadenken over of nee, niet alleen nadenken
over de structurele vragen, maar daar ook echt oplossingen over bieden.
Ja, dat kom je veel te weinig tegen op dit moment.
Laat medewerker maar eens vertellen hoe hij of zij nu in die omgeving werkt.
Want dan wordt het interessant.
Want dan kan ik hem naar boven brengen en zeggen, dit hebben
wij gehoord. Hoe gaat u daarmee om?
En zelden of ooit wordt, als het ware de verantwoordelijkheid voor het
omgaan met bijvoorbeeld grote opgaven
collectief belegd. Zo van, dit ploegje ministers staat straks samen in de Kamer.
Ik zou er echt enorm voor zijn als we de hele structuur overhoop zouden gooien.
Programma's op de grote maatschappelijke thema's zouden richten.
En daar dan dus ook echt ook de middelen aan toe kennen.
Maar wat ik zou willen voor de toekomst is zou je niet gewoon een permanente
opdracht neer moeten leggen bij de leiding van de departementen van je moet elk jaar
1 of 2 procent vinden want voor nieuwe taken komen er dan ook wel mensen bij.
Maar dat kan alleen als je ook permanent kritisch naar
je staande organisatie kijkt.
Kunnen we ook iets wat meer creativiteit wagen in, als het ware, loshalen
van meer geld uit die klassieke lijnen van de comptabiliteitswet.
Als je jezelf niet kan dwingen tot eenvoud. Dan weet je dat je gedoemd bent
tot fouten mislukken, teleurstellen.
En dat is echt wel een zorgpunt.
De intellectuele ondersteuning van het politieke bedrijf
is echt veel te gering.