Dat komt goed. Ik ben Wouter Veldhuis ik ben rijksadviseur
voor de fysieke leefomgeving en maak onderdeel uit
van het college van rijksadviseurs die gevraagd
en ongevraagd advies geven over ruimtelijke vraagstukken.
Enorm ondergewaardeerd. Wij mensen zijn onderdeel van de natuur
en wij geven dingen aan het natuurlijk systeem
en we krijgen de dingen voor terug. En we moeten echt naar en denken,
wat natuurlijk al door André Kuipers en andere ruimtevaarders
al heel vaak gezegd is: als je in het heelal hangt
en je ziet dat blauwe bolletje, dat is zo kwetsbaar
en zo waardevol en zo uniek. Ja, dat... Daar moeten
we enorm nederig van worden en zorgen dat we weer terugstappen
in dat systeem, in plaats van ons erbuiten te plaatsen.
Brede welvaart, is overgewaardeerd dat klinkt misschien een beetje
gek uit mijn mond, maar het gaat ook vooral
over wat mij betreft over de oorsprong van het begrip welvaart,
dus de basis van ons leven, die worden steeds belangrijker
mondiaal in in in het begrip welzijn, en zitten wel in die indicatoren
van brede welvaart, want die gaat niet alleen
over geld, maar gaan ook echt over die omgevingsfactoren
de kwaliteit van het leven. Maar wat mij betreft
moeten we nu durven die stap te zetten en ook afscheid te nemen van welvaart
en het echt te hebben over welzijn. En dan wordt het ook plotseling
heel interessant, want dan gaat het niet meer
alleen over economie, dan gaat het ook over gezondheidszorg,
over hoe leven we met elkaar samen? Wonen we wel op de goede plek,
dichtbij ons werk is die plek veilig om te wonen
en dan kom je eigenlijk in de piramide van Maslow terecht
en moet je hem gewoon vanaf de bodem weer opbouwen.
Veiligheid, gezondheid, betaalbare huisvesting, werk
en daar bovenin ook nog een keer spullen dus het is ook weer ja, opnieuw ontdekken
van waarden die er eigenlijk al lang waren,
maar die we op zoek naar ja, welvaart eventjes vergeten.
Mainport beleid is enorm overgewaardeerd het was het antwoord
op de verzorgingsstaat die in eind jaren 70
echt op zijn laatste sloffen over topzwaar proberen vooruit te komen.
En op dat moment ontstond er een nieuwe wereld.
De eerste, ja, glimpjes van globalisering werden zichtbaar
toen alle grenzen wegvielen en het geloof ontstond
dat we met marktwerking wereldvrede konden krijgen.
Ja, toen was mainport echt precies spot-on de haven van Rotterdam, Schiphol
en ook andere overslag plekken in het land.
Maar we zitten inmiddels in een hele andere wereld,
een wereld van geopolitieke onzekerheden een wereld waar grenzen weer komen,
een wereld waar je ziet dat markt geen vrede brengt,
maar eerder continenten in gijzeling kan nemen. Dus
ik denk dat we naar een heel ander verhaal moeten
voor de economie van Nederland, de economie van West-Europa
en daar zal altijd handel een belangrijke rol spelen,
want wij zijn in Delta en we horen bij Duitsland, in België
en Frankrijk, maar het is het idee dat de mainport dan de oplossing zijn.
Dat is, dat is niet meer het geval. Interbestuurlijke samenwerking
is wat mij betreft ondergewaardeerd ja, wat bij
bij interbestuurlijke samenwerking is makkelijk gezegd,
maar in de praktijk betekent het vooral dat je dus ook het vertrouwen moet hebben
in de ander om gezamenlijk tot een oplossing te komen.
Maar inmiddels heb ik geleerd dat het eigenlijk heel vruchtbaar is
om die interbestuurlijke samenwerking
vooral te zoeken in de ruimte tussen de verschillende kamers,
in het huis van Thorbecke en dat noemen sommigen de entresols
of het trappenhuis in het huis van Thorbecke
en dat zijn eigenlijk een soort veilige ruimtes
waar je hele goede gesprekken kan voeren en waar de politieke verantwoording
er even niet toe doet en je echt op inhoud naar gemeenschappelijke waarden
en doelen kan gaan. En ik denk dat daar eigenlijk
de interbestuurlijke samenwerking de komende jaren
heel erg mooi vorm zou kunnen krijgen. Een gezamenlijk verhaal
is enorm ondergewaardeerd en je ziet echt pas nu,
in de afgelopen vijf jaar, dat er toch contouren ontstaan
van een nieuw verhaal. En dat is een verhaal
wat eigenlijk mondiaal gaat over welzijn, wat belangrijker is
dan particuliere welvaart en daar zijn wij in Nederland
echt een achterblijvertje want in Nederland
hebben we brede welvaart uitgevonden daar zijn we echt uniek
in waar we nog welvaart en welzijn hebben geprobeerd
aan elkaar te lijmen maar je ziet dat... Wereldwijd
wordt eigenlijk gepraat over well-being economie, welzijnseconomie
en dat is eigenlijk met elkaar een nieuw verhaal bouwen
over wat drijft ons, wat geeft ons leven betekenis
en waarde? En dat het veel meer is dan alleen geld,
maar dat schoon water, schone lucht, gemeenschappen
een betekenisvol leven eigenlijk cruciaal is.
Biodiversiteit bijvoorbeeld is ook een heel belangrijk aspect.
Burgerparticipatie is ondergewaardeerd ook hier speelt het begrip vertrouwen
een enorm grote rol. Wat ook belangrijk is,
is dat er ook een nieuwe vorm van burgerparticipatie
wat mij betreft ontstaat. Want in een omgeving waar op dit moment
eigenlijk de overheid en de markt niet bij machte zijn
om veranderingen voor elkaar te krijgen, zie je dat burgerinitiatieven
dat wel kunnen. En op dit moment denk ik dat er
een enorme innovatiekracht ligt, vooral bij de burgers,
die zich collectiviseren en organiseren om verandering voor mekaar te krijgen.
Gemeenschapszin dat is, dat is ondergewaardeerd
spruitjeslucht, vroeger, verzuiling dat nooit meer, hè,
dus mijn mijn ouders, babyboomers hè, die hebben er natuurlijk alles aan gedaan
om om, om de gemeenschappen af te breken en een grote, vrije wereld te creëren
waar je in kan ontplooien en helemaal jezelf kan zijn.
Maar wat dat? Dat is natuurlijk een geromantiseerd beeld,
wat niet waar is, want er is niks zo belangrijk
als gemeenschappen. Wat ik zo interessant vind aan
op dit moment aan gemeenschapsvorming is dat je eigenlijk ziet
eigenlijk weer, ongeacht over welke politieke partijen
je het ook hebt, eigenlijk allemaal weer op zoek zijn
naar houvast en ja, daar is het sleutelwoord
gemeenschapsvorming.