Ja ik moet altijd even wennen hoor aan hoe het werkt.
Ja, oké ik heb 'm. Ik ben Susanne potjer en ik werk als chief exploration officer,
CXO in het kort, in opdracht van agenda stad van het ministerie
van binnenlandse zaken en Koninkrijksrelaties.
Wat doe ik al, zie ik zo. De overheid velen zullen dat wel herkennen
is een groot deel van de -tijd ook wel echt bezig met
binnen wat er binnen allemaal in de organisatie gebeurd,
en ik heb een hele mooie, totaal tegenovergestelde
opdracht gekregen, namelijk: ik moet zoveel mogelijk in de buitenwereld
zijn en daar op zoek gaan naar inspiratie over hoe we
nou als overheid, op een betere manier en meer wendbaar.
kunnen werken. De overheid, ik zou zeggen overgewaardeerd
ja, het valt mij wel op dat we wel best wel veel bij de overheid neerleggen.
We zijn aan ene kant soms ook wel behoorlijk negatief
over de overheid, maar als er dan een probleem is,
zijn de verwachtingen best hooggespannen over wat wat de overheid
eigenlijk allemaal kan betekenen voor. -Voor mensen en voor het vraagstuk
en ik denk dat de overheid eigenlijk er goed aan doet
om eigenlijk in ieder willekeurig vraagstuk ook heel erg goed te kijken
naar de buitenwereld en te kijken: wat is er al
en waar kunnen wij op inspelen omdat heel vaak bij maatschappelijke
initiatieven of bij ondernemers of eigenlijk bij allerlei soorten partijen
in de samenleving ligt heel veel potentie om ja, heel veel goede dingen te doen
op een vraagstuk en hoeft de overheid dus echt niet altijd de grootste broek
in aan te trekken. Interbestuurlijk samenwerken
vind ik persoonlijk wel echt ondergewaardeerd zeker
die grote, complexe transitie, opgave van nu.
Die liggen duidelijk tussen tussen allerlei partijen in,
dus tussen overheidslagen maar ook tussen andere partijen
in de samenleving. Dus ja, alleen kan niemand het eigenlijk
en samen kunnen we het wel. -Het experiment, ja,
ik durf toch wel te zeggen overgewaardeerd.
Wat het mooie is wel aan de afgelopen jaren,
misschien de afgelopen tien jaar kun je wel zeggen,
is dat het experimenteren in pilots en in proeftuinen
dat is genormaliseerd je moet natuurlijk uiteindelijk ook kijken
hoe dat hele systeem eigenlijk op een andere manier gaat
functioneren, hoe die ruimte gaat maken voor experimenten
en voor innovaties en ook hoe je dus ook het bestaande
gaat afbreken. Ja, ik heb daar zelf ook een boek over geschreven,
experimenteel bestuur en en daar heb ik het heel erg
nadrukkelijk over hoe je dat experimenteren
nou op een systemische manier kunt doen. Ik zou zijn.
Institutionele wereld ondergewaardeerd in ieder geval
met betrekking tot hoe we dat experimenteren nou.
Nou en dat leren nou verder brengen, simpelweg omdat die overheid
gewoon een super machtig instituut is en de overheid zoals we nu, ja,
zoals die nu dominant georganiseerd is, is toch echt wel ja geënd op beheersing
op controle. Dan is mijn pleidooi dus helemaal niet
om nu alles op z'n kop te gaan gooien, maar het gaat erom
dat je dus een aanzienlijk deel wel gaat reserveren voor.
Voor meer experimentele en ook meer creatieve activiteiten,
omdat je dat gewoon. -Nodig hebt, je hebt het nodig
om om te kunnen gaan met een supersnel veranderende samenleving
en en ik denk dat daar zit dus nu ook gewoon de grote uitdaging
om dat experimenteren niet meer alleen buiten
te doen, maar echt ook in onze eigen organisaties, en om daar ook
gewoon een serieus aandeel voor te reserveren.
Doelmatigheid ja, dat is wat mij betreft echt overgewaardeerd doelmatigheid is
één van die publieke waarde, die gewoon. -Gewoon overal in is doordrongen
het gaat natuurlijk ook heel erg om het goed omgaan met publieke middelen,
dus de gedachten daarachter zijn heel mooi.
Maar ik denk dat het echt belangrijk is dat we ons gaan realiseren
dat het, als het gaat om vraagstukken waar je van tevoren helemaal niet nog weet
waar het precies heen moet en waar je ook echt moet durven
experimenteren. Dan kan je helemaal niet-doelmatig opereren.
Daarom zou ik echt zeggen: de nieuwe, de nieuwe publieke waarde,
die echt een hele belangrijke plek moet krijgen,
misschien wel de publieke waarde van de eenentwintigste eeuw is,
is leervaardigheden gaat het echt om? Het gaat echt omdat we leren
in alle aspecten van ons doen gaan integreren,
dus dat echt overal in organiseren, maar ook eigenlijk laten zien
van hoe we opereren, op basis van voortschrijdend inzicht,
dus dat je fouten kan maken, maar dat je ook kunt aantonen.
Op basis daarvan nemen we nu deze stap, want we denken dat het zo wel beter gaat.
Polderen ik zou zeggen over geworden. -Leert, als je altijd maar uitgaat
van de mensen die en de organisaties die nu een positie hebben
en die nu belangrijk zijn in het huidige bestel,
dan hou je ook al die gevestigde belangen in stand, terwijl die transities
natuurlijk juist gaan om het echt grondig herzien
van wat we belangrijk vinden, hoe we met dingen omgaan.
Dus daar moet je echt initiatief gaan belonen,
mensen die ook dat werkelijk op een andere manier willen werken.
Dus wat mij betreft gaat het niet meer om consensus,
maar het gaat echt om beweging. -Wederkerigheid die vind ik echt
ondergewaardeerd nou, je hebt misschien nu wel gemerkt ik ben.
Absoluut een een fan van samenwerken. Ik vind dat ongelooflijk belangrijk,
dat we dat meer doen, dat we dat serieus nemen.
Maar ik zie ook dat we heel vaak nogal gemankeerd
samenwerken, want dat is toch heel vaak en het is echt niet alleen de overheid
die dat doet, maar het is heel vaak van samenwerken
is ik ga jou probe. -Weer te overtuigen wat ik al had bedacht,
of wat ik belangrijk vind, of wat voor. -Ons mij moet gebeuren en samenwerken.
Ook denk maar aan je persoonlijke relaties gaan natuurlijk om in een sessie,
om wederkerigheid dat gaat om de. -Bereidheid om elkaar te helpen,
ook voorbij je onmiddellijk eigen belang, ja, verbeelding
vind ik nog steeds wel ondergewaardeerd ik denk dat er nog steeds wel echt te.
Technisch met dingen omgaan binnen de overheid, maar niet.
Ik zou niet alleen maar willen pleiten voor de verbeelding in de algemene zin,
maar ik zou eigenlijk ook willen pleiten voor een specifiek soort verbeelding,
namelijk de verbeelding van het hier en nu.
Kijk, wat mij betreft zit verbeelding niet alleen maar
in kunst, impressies en in ja, in in grote vergezichten
maar zit ook in de praktijken en de experimenten
en de bijzondere maatschappelijke initiatieven
die nu al laten zien van hé, hier kunnen we.
Dit is een toekomst waar wij naartoe kunnen bewegen.