SAMEN ZORGEN VOOR PRETTIG WONEN Deep dive - lokale samenwerking, locatie Werkendam
Mijn naam is Anne Kunst. Ik ben projectleider bij Platform 31. En
vanuit daar heb ik meegewerkt aan een rapport over
de toekomstbestendige huurdersorganisatie en de samenwerking in de lokale driehoek.
Mijn naam is Hans de Bruyn. Ik ben hoogleraar Bestuurskunde aan de Technische Universiteit
Delft en ik heb samen met Jos Koffijberg een essay geschreven over dynamiek in de lokale driehoek.
Ik ben Claudia Siewers. Ik ben directeur-bestuurder bij SVWN. En SVWN heeft
opdracht gegeven om honderd visitatierapporten te analyseren en daar een rapport over te schrijven.
Mijn naam is Tanja Morsheim. Ik ben woningmarkt-expert bij Platform 31. We
hebben allemaal een rapport geschreven zoals we hier zitten. Dat gaat over prestatieafspraken,
huurdersorganisaties, gemeenten en corporaties en hoe zij samenwerken.
En ik ben zo ontzettend benieuwd wat jullie geconstateerd hebben.
Claudia Siewers: Dank je wel, Tanja. Ik vind het zelf een heel mooi rapport
geworden. We hebben ongeveer honderd visitatierapporten genomen en daar
geprobeerd de rode lijn uit te halen als het gaat om dynamiek in de lokale driehoek. En daar zijn,
ik vind het, verrassende onderdelen uit gekomen. Het belangrijkste gaat
over de prestatieafspraken. We zien dat het systeem heel erg goed werkt,
maar we zien ook dat er nog verbeteringen mogelijk zijn. En dat zit hem bijvoorbeeld in wat
je nu toch eigenlijk wel een beetje om je heen hoort, die wet van de afnemende effectiviteit.
Anne Kunst: Wat is de wet van de afnemende effectiviteit?
Hans de Bruyn: Misschien goed om even te zeggen, ik heb het rapport samen geschreven met Jos
Koffijberg die niet bij dit gesprek aanwezig is. Jos kent de sector erg goed. Ik ken bijvoorbeeld
een verschijnsel als prestatiemeting erg goed. En bij de wet van de afnemende effectiviteit gaat het
hierom, je introduceert een nieuw instrumentarium, prestatiesturing, dat werkt een tijdje, en op
enig moment is het bijna onontkoombaar dat die effectiviteit gaat afnemen. Dat betekent, en dat
zullen jullie herkennen, het ritualiseert, het komt in handen van stafafdelingen in plaats van
dat het een levendig instrumentarium is, het dijt gigantisch uit, een indicator geeft geen
goed beeld van de werkelijkheid, dan zegt iemand dan gaan we nog een indicator ernaast zetten,
en dan moet er natuurlijk nog eentje bij. Dus op enig moment hebben die systemen de neiging om te
bureaucratiseren, uit te dijen. En dan zegt een bestuurder natuurlijk ook, wat moet ik er mee, ik
wil over de echte werkelijkheid praten, dat is het idee. Het is bijna onontkoombaar dat dat gebeurt.
Claudia: Dat lijkt een beetje het stadium te zijn waar we ons nu in bevinden.
Hans: Dat moeten jullie een beetje inschatten. Je kunt ook zeggen het
gebeurt niet in onze sector want wij zien dat en wij zijn slim.
Tanja: Wij hebben de laatste tijd heel veel huurdersorganisaties gesproken,
gemeenten en corporaties. En we zien wel de worsteling om te blijven groeien. Ik
zie dat heel veel partijen ook gegroeid zijn in die samenwerking, maar ik herken ook wel
iets van wat je zegt. Je ziet prestatieafspraken waarbij ze reguliere de reguliere gelaten hebben,
maar waarbij ze focusafspraken maken. Maar het is wel een zoektocht hoe kunnen
we voorkomen dat we in de rituelen stappen en dat we blijven groeien,
maar die bewustwording is er misschien nog niet zo. Dat het geen bureaucratie mag worden,
wordt ook heel duidelijk. Het is ook wel een verlangen om niet elk jaar prestatieafspraken te
maken omdat dat het rituele circus wordt, maar een verlangen om één keer in de zoveel tijd echt de
diepte in te gaan en onderwerpen uit te diepen met elkaar. Dus die zoektocht hebben we wel gehoord.
Hans: Daar kan ik me van alles bij voorstellen. De oneliner in het vakgebied is vaak dat het na
een tijdje minder om die afspraken gaat en meer om het onderliggende proces. Dus
hoe komen wij als bestuurders bijvoorbeeld tot afspraken, hoe voeren we dat gesprek,
hoe oordelen wij over de vraag of die afspraken gerealiseerd worden. En de gedachte is:
focus veel meer op dat proces, organiseer dat goed, ook een beetje levendig en vanuit
het proces kun je op enig moment zeggen, de groeten met de jaarlijkse afspraken,
we gaan een aantal meerjaarlijkse afspraken maken of we gaan focusafspraken maken. Maar dat moet
echt uit een goed gesprek komen en niet, even gechargeerd, door een bureaucraat bedacht worden.
Claudia: Wat je bijvoorbeeld ook ziet is dat partijen het hele proces juist korter maken,
dat ze alles in een 'pressure cooker' doen. Dat partijen twee dagen met elkaar
op de hei gaan en dat ze dan alvast tachtig procent van die prestatieafspraken maken,
zodat ze daarna alleen nog maar hoeven te finetunen. Dat vind ik ook een hele mooie
oplossing. Dat blijkt ook uit het onderzoek, er is geen recept voor wat de beste prestatieafspraken
zijn. Dat ligt dus heel erg aan de gemeente waarin je werkt en de huurdersorganisatie
waarmee je werkt. En voor corporaties is het ook lastig want de meeste werken in meerdere
gemeenten dus die hebben meerdere processen lopen. Een van de bestuurders zei: het lijkt wel een bord
spaghetti met zoveel huurdersorganisaties en zoveel gemeenten en probeer daar dan
nog maar eens wat van te maken. Dat vond ik ook een hele belangrijke in het onderzoek.
Anne: Dat herkennen wij ook wel. En wat dan interessant is als je op zoek bent
naar dat juiste proces, en dat kan op heel veel verschillende manieren,
wat we bij de indicaties die wij hebben onderzocht heel erg merkten,
dat het belangrijk is om dat aan het begin dus heel goed met elkaar af te stemmen. Want
we zagen dus ook wel eens dat dat dan vooral uit de koker van de corporatie kwam en dat die
huurdersorganisate daar dan niet goed in betrokken was en eigenlijk een beetje in de weerstand kwam,
van maar we doen het toch al jaren zo, waarom gaan we dan nu opeens het proces veranderen?
Maar als je dat dus echt samen bedenkt en samen evalueert, dat dat echt wel meerwaarde kan hebben.
Claudia: Wij zien ook voorbeelden dat het juist belangrijk is om dat proces te
veranderen na een aantal jaar om het fris te houden en om weer tot nieuwe ideeën te
komen. Dat in aanvulling op wat Hans net zei. Anne: Dat was ook een voorbeeld inderdaad dat
de partners zeiden: we werken heel goed samen, we kennen elkaar nu zo goed! Maar het gevaar is
dat je eigenlijk elk jaar al weet wat de ander gaat zeggen. Dat het een soort jaarlijks verhaal
wordt en dat ze zichzelf weer bewust moesten zijn: er liggen misschien hele andere kaarten
op tafel of we kunnen van standpunt veranderd zijn. Dus hoe hou je dat inderdaad fris.
Tanja: En ook even vanuit het perspectief van een huurdersorganisatie, het is toch
altijd wel een zoektocht, want het is gewoon een vrijwilligersorganisatie, die hebben
niet allemaal de tijd overdag, het kost heel veel tijd. Zij zijn heel
erg bezig geweest in de afgelopen jaren om echt een volwaardig betrokken partij
te zijn terwijl het een vrijwilligersclub is. En wat daar ook wel heel belangrijk is,
is dat de huurdersorganisatie ook wel het gevoel van erkenning krijgt, die menselijke maat,
een respectvolle gelijkwaardige behandeling, dat worden allemaal wel hele belangrijke factoren. Als
dat goed is, dat zei ook een van de mensen die we gesproken hebben: als die relatie goed is,
kan ik ook veel meer dingen bespreekbaar maken. Dan mag het ook makkelijker wrijven.
Hans: Wij besteden in ons essay natuurlijk ook aandacht aan het
vraagstuk van de representativiteit van de huurdersvertegenwoordiging en hun positie. Ik was
even benieuwd wat jullie daarover gevonden hebben.
Anne: Best wel veel want daar gaat inderdaad echt ons onderzoek ook over. Dus we hebben aan
onze huurdersorganisaties en ook de gemeenten en corporaties gevraagd: hoe zien jullie dat en is
daar bewustzijn rondom dat die representativiteit ook goed moet zijn. En eigenlijk merken we dat
alle partijen zich daar heel erg bewust van zijn en het ook belangrijk vinden. Wel zien
we nog dat gemeenten en corporaties dat best wel bij de huurdersorganisatie leggen. Zo van
dat is gewoon iets voor jullie om ook te waarborgen. En de huurdersorganisatie is
daar heel erg zoekende in. Vaker zijn die huurdersorganisaties wat minder divers,
zijn dat wat oudere organisaties en zijn ze heel erg op zoek: hoe vinden we andere bestuursleden,
hoe zorgen we voor verjonging maar ook hoe betrekken we onze achterban. Dus dat is nog
best wel een zoektocht waarvan wij denken dat corporaties en gemeenten daaraan misschien wat
meer kunnen bijdragen, dat ze wat meer gezamenlijk gaan kijken hoe ze dat goed kunnen oppakken.
Hans: En hebben jullie iets van een 'way out' gevonden, want, ik kijk nu even op afstand,
maar het verschijnsel dat heel veel organisaties niet representeren wie ze formeel moeten
representeren, dat is heel vaak zo. Maar dat klinkt ook een beetje als een 'fact of life'.
Anne: Ja, wellicht. We zien wel wat goede voorbeelden, zoals in een casus, die waren
met nog maar drie bestuursleden over dus dat ging niet zo goed. Die hebben toen een hele brede
bewonersenquête met hulp van de Woonbond uitgezet. En daar hebben ze echt vijf nieuwe bestuursleden
gevonden, waaronder ook jongere bestuursleden. En zij zeiden zelf ook juist omdat er zo'n hele club
in één keer nieuw binnenkwam, hebben we meteen een divers bestuur en is het ook niet zo dat je
één iemand van dertig vraagt om mee te doen in een bestuur waar de rest allemaal zeventigplus
is. Zo zorg je in één keer voor diversiteit. Dus we zien echt voorbeelden waar het wel lukt.
Hans: Ik geloof niet dat dit in het essay staat, maar ik wil het in ieder geval
vragen. Wat je ziet bij veel organisaties met representativiteitsproblemen is dat gezegd
wordt dat je je natuurlijk kunt richten op nieuwe bestuurders binnenbrengen en kijken
of we echt weer de rol kunnen spelen die we behoren te spelen, je hoort ook wel
heel veel achterbannen zeggen, we zijn veel meer issue-georïenteerd, dus als er iets is
wat hen interesseert dan komen ze in beweging. En dan is de lijn een beetje, die organisaties
doen wat ze doen, maar focussen veel meer op issues identificeren en dan misschien zelfs
een beetje buiten de formele kaders om bewoners activeren. Is dat een beeld wat jullie herkennen?
Tanja: Ik herken wel dat huurdersorganisaties of de besturen zich bewust zijn dat ze moeten
verjongen en diverser moeten worden en ik herken ook wel ze dat directe contact
opzoeken. En er zijn ook nog bewonerscommissies op complexniveau en daar gaat het echt veel meer
op thema's. En wat je ook hoort is dat de huurdersorganisaties zich ook wel aan het
organiseren zijn op werkgroepen dus dat is thema-afhankelijk. Dus de mix wordt
gezocht op dit moment en de goede balans en het diverse bestuur maakt ook dat je een
veel breder netwerk hebt, zodat je niet in die ene bubbel zit van die ene leeftijdscategorie.
Anne: Ja, want heel vaak worden bestuursleden ook nog via-via
gevonden. Dus als je allemaal zeventigplus hebt, vind je ook sneller een bestuurslid
dat ook in die leeftijdsgroep zit. Tanja: Ja, dat zie je overal.
Anne: En ik denk dat sommige huurdersorganisaties wel een beetje in die prestatieafspraken,
daar heel erg ingezogen worden en dus misschien minder op issues met hun huurders praten en
andere huurdersorganisaties proberen dat juist weer heel erg. Dus dat is heel erg verschillend.
Tanja: En leefbaarheid is ook wel een onderwerp dat iedereen aangaat. Dat staat ook in de
volkshuisvestelijke prioriteit en ik denk dat mensen elkaar daar ook wel weer op vinden.
Claudia: Wat wij nog zagen in de ronde tafels die we gehouden hebben ter voorbereiding op het essay
is dat bij huurdersorganisaties nu een soort professionele tussenlaag ontstaat waarbij ze
een professionele secretaris hebben of misschien zelfs meer, die probeert het proces te regelen
zodat huurders echt huurder kunnen blijven en een vrijwilligersorganisatie. Dat leek me altijd
een heel goed idee, maar het bleek juist toen wij dat gesprek hielden dat die professionele
tussenlaag de echte participatie van huurders juist tegengaat. Omdat je daardoor allemaal
jargon met elkaar praat terwijl je eigenlijk natuurlijk gewoon echt het gesprek met die huurder
wil aangaan. We zagen dat ook op een gegeven moment, ik weet een voorbeeld waarbij er een
heel gesprek was in een wijk, met een corporatie en een gemeente, dat ging over inclusieve wijken.
Dat wil iedereen natuurlijk, wie wil er nu niet een inclusieve wijk. En toen was er één iemand
die daar woonde die zei: ja, maar wil jij dan die ex-drugsverslaafde naast je hebben wonen?
En dat klinkt heel hard, maar dat is natuurlijk wel waar het over gaat bij inclusieve wijken,
dat iedereen een kans krijgt in zo'n wijk. En toen werd dat gesprek ook heel anders,
want je kan er niet tegen zijn. Maar dat betekent niet dat wat je in de praktijk gaat meemaken dat
dat vooraf voorzien is. Dus dat was een heel ander gesprek daardoor. En ook veel beter dus.
Dus ik ben heel benieuwd hoe dat zich gaat ontwikkelen, want juist nu in coronatijd,
je ziet dat dat allemaal zoveel makkelijker is geworden om dus issue-gerelateerd te raadplegen.
Anne: Ik vind het wel interessant wat je zegt over die professionele tussenlaag. Dat is wel de hele
tijd de worsteling van die huurdersorganisaties, want de gemeentelijke corporaties die wij spreken,
zeggen ook wel dat het heel fijn is als die huurdersorganisaties snappen
hoe de corporatie werkt. En ergens noemen ze zelfs een soort bestuurlijke sensitiviteit,
dat het heel fijn is als die huurders dat hebben. Tegelijkertijd wil je dat ze gewoon
huurders zijn en gewoon weten wat er in de praktijk speelt en kan je ook niet van ze
verwachten dat ze een soort professionals worden. Dat spanningsveld zien we zeker.
Claudia: Dat blijft echt een worsteling in die prestatieafspraken. Huurdersorganisaties
hebben een gelijkwaardige positie gekregen en de vraag is wat je dan van zo n huurdersorganisatie
mag verwachten. Of dat dat betekent dat je je als corporatie of als gemeente gewoon echt veel
meer moet inspannen om de huurders te betrekken in het gesprek wat je hebt. Dus dat je jargon
ook een beetje uitlegt en dat je niet alleen maar een brief stuurt van over zes weken mag
je advies uitbrengen. Maar dat je echt meegaat van wat betekent het huurbeleid nou voor je als
huurder. Dat zien wij in de visitatierapporten ook terug. Dat als een corporatie dat echt oppakt
dat dat heel erg gewaardeerd wordt. Want in de visitaties zit ook een oordeel van gemeenten
en van huurders over het presteren van de corporatie. Dat geeft heel veel inzicht.
We zien daar ook bijzondere verbanden, dat kleine corporaties beter scoren als het gaat
over presteren volgens belanghebbenden en grote corporaties minder. We nemen
aan dat dat is omdat de lijnen dan langer worden. Dat blijft een punt van aandacht.
Tanja: Dat is ook echt wel herkenbaar. Er zijn ook voorbeelden van juist niet die professional,
want we willen graag met die huurders aan tafel omdat zij de leefwereld naar
binnen brengen. Zoals jij zegt, er kan een verslaafde binnenkomen, een ex-verslaafde,
die is even nog tijdelijk kwetsbaar, maar die moet wel een zachte landing krijgen
in de wijk. En daar kunnen huurders volgens mij heel goed het gesprek mee helpen voeren,
van hoe kun je dat dan doen. Dus het is niet zozeer meteen roepen om veel meer
professionaliteit maar wel gericht te kijken naar professionele begeleiding op het proces,
zodat alle partijen gelijkwaardig en volwaardig aan tafel kunnen komen. Volgens mij is de les
ook wel investeer in elkaar, investeer in samenwerken voor een toekomstbestendige
huurdersorganisatie en voor prestatieafspraken die de lokale context recht aandoen.
Claudia: En daarnaast is het ook heel belangrijk om te monitoren en te evalueren. We zien wel dat
prestatieafspraken worden gemaakt en je kan ook volgend jaar gewoon weer nieuwe prestatieafspraken
maken, en dan vergeten we wat er daarvoor allemaal is afgesproken, maar het is beter als je evalueert
wat er goed is gegaan, misschien zelfs aanpast, dat kan natuurlijk ook nog gaandeweg en dat je
goed monitort wie zich aan welke afspraken houdt. En durf elkaar daar ook op aan te spreken. Het is
heel gemakkelijk om volgend jaar nieuwe afspraken te maken, maar het is veel beter om tegen
een ander te durven zeggen: we hebben dat toen afgesproken, je bent dat niet nagekomen, daardoor
ben ik in de problemen gekomen en daardoor heb ik mijn nieuwbouw niet kunnen plegen en daardoor
hebben 24 mensen geen huis kunnen krijgen, terwijl we dat wel hebben afgesproken. En daarom wil ik
dat deze afspraak nu opnieuw gemaakt wordt. Dat zagen we ook in het essay dat er verschillende
manieren zijn om te escaleren. En als er echt helemaal niks gebeurt, dan kan je zelfs nog met
elkaar naar een adviescommissie, zodat de minister een advies kan uitbrengen. En soms is dat ook heel
louterend in de verhoudingen. Dan weet je daarna ook hoe het zit en dan kan je met elkaar verder.
Hans: Wij hebben voor het essay natuurlijk veel gesprekken gevoerd en je ziet dat iedereen een
beetje worstelt met dat vraagstuk van huurdersparticipatie, we hebben daar
uitgebreid over gesproken. Dus ik ben toch wel benieuwd wat nu de punten zijn waarvan
wij zeggen met elkaar daar moet je je van bewust zijn als je over dit onderwerp praat.
Claudia: Ik heb nog wel een hele mooie quote. Het was één van de voorzitters van een
huurdersorganisatie die ik sprak in de rondes. Hij zei: We hebben heel veel meer verantwoordelijkheid
gekregen en het is heel moeilijk, maar geef niet op. Het is echt heel belangrijk dat we
onze stem hebben. Het is niet altijd wat we zouden willen, maar geef niet op, want het is
belangrijk dat we gehoord worden. En dat is wat ik meeneem als ik naar die onderzoeken kijk, dat
ik denk, wat kunnen we nou doen om die huurders beter te horen zonder het zelf op te geven.
Hans: Wat ik geleerd heb in dit gesprek is 1) blijf investeren in versterking van de
bestaande structuren, enthousiasmeer jonge mensen 2) meer thema- en issue-gericht,
thema's die echt de mensen interesseren en 3) dat er natuurlijk ook een belangrijke
rol ligt bij de andere bestuurders, ik noem ze even oneerbiedig de beroepsbestuurders,
om goed om te gaan met het huurdersbelang.
Tanja: Er zit zeker een hele belangrijke rol bij de corporaties en de gemeentes,
want zij kunnen echt wel de huurdersorganisatie ook op een hoger niveau tillen door gewoon heel
gericht continu het gesprek aan te blijven gaan. De huurdersorganisaties hebben zichzelf absoluut
nog niet opgegeven, maar willen heel graag als een volwaardige partner meegenomen worden in alle
gesprekken omdat zij die leefwereld binnen kunnen brengen in dat systeem. Ik ben wel benieuwd hoe
jij daar tegenaan kijkt, Hans. We zien ook steeds meer partijen in die wijken landen, naast wonen
ook allerlei zorgpartijen, welzijnspartijen, het voorkomen van schulden, armoede, naar werk toe
gaan. Hoe kijk jij richting al die actoren want het lijkt wel of het steeds complexer gaat worden?
Hans: Dat is ook een thema wat in het essay aan de orde komt,
dus de agenda dijt maar uit. Inhoudelijk volkomen begrijpelijk want al die vraagstukken
hangen samen. En dat leidt op enig moment natuurlijk tot een bestuurlijke complexiteit
die bijna niet meer te behappen is. Heel veel spelers, heel veel issues, tijdsdruk,
dat is een beetje je vraag, begrijp ik. Dat is een hele moeilijke vraag en daar kan ik
eigenlijk alleen maar een heel flauw antwoord op geven. Dat is volgens mij dit. Inhoudelijk
gezien is die complexiteit er, dus daar moet je rekening mee houden. Dat betekent meer spelers,
meer issues, meer belangentegenstellingen, dus dat wordt bestuurlijk steeds ingewikkelder. En
dat betekent dus dat daar nieuwe vormen van samenwerking gevonden moeten worden. En dit
is het flauwe antwoord, bestuurders, spelers, wees je daarvan bewust dat dit bestuurlijk
steeds complexer wordt en dat je dus expliciet moet nadenken over de vraag, hoe gaan wij ons in
die nieuwe werkelijkheid organiseren. En dat kan bijvoorbeeld zijn dat je zegt, we hebben
een aantal kernspelers en daar hebben we een soort rand omheen die wat minder intensief
meedoet met het bestuurlijk spel maar wel goed geïnformeerd wordt. Of we krijgen straks misschien
verschillende soorten handtekeningen. Mensen die zich echt committeren en bestuurders die zeggen
ik ben het hier mee eens maar het is geen full commitment. Als het bestuurlijk complexer wordt,
wees je ervan bewust en maak daarover afspraken met elkaar die in iedere context ook weer anders
zullen zijn. Empirisch gezien blijkt vaak dat de 'sense of urgency' vaak hoog opgelopen moet zijn,
dat men een paar keer de neus gestoten moet hebben en zeggen dit werkt bestuurlijk niet meer,
voordat je bereid bent te zeggen we gaan dan de bestuurlijke afspraken herzien. Want bestuurlijke
afspraken herzien betekent vaak natuurlijk de één meer invloed en de ander minder invloed.
Tanja: En die worsteling, daar zitten volgens mij sommige partijen nu midden in. Hoe doen we dat dan
en hoe kunnen we zorgen dat ook een gemeente op het welzijnsgedeelte dan mee tot uitvoering komt
en is het dan noodzakelijk dat de wethouder die welzijn en zorg heeft mee gaat tekenen.
Hans: Daar zijn geen standaard antwoorden op, dus dat zal de wethouder in gesprek met
de collega-wethouder moeten bepalen. En daar spelen allerlei lokale afwegingen.
Hoe belangrijk is het issue en ook praktisch hoeveel tijd heb
ik ervoor en zijn we als gemeente dan nog sterk genoeg in het spel naar buiten toe.
Tanja: Daar komen dan ook vragen bij als wat verwachten we van
elkaar en al die vragen die we in het begin aan elkaar gesteld hebben.
Hans: Ja, natuurlijk! Dat zijn duizend en één vragen en die zal men zelf moeten beantwoorden
en daar zal men zelf arrangementen moeten treffen en misschien ook moeten beseffen
dat alles wat je afspreekt suboptimaal is. Dus iedereen die gaat streven hier
naar het optimale evenwicht, succes ermee. Dat is altijd houtje touwtje,
dat is altijd een beetje gebrekkig en daar doen we het dan maar mee.
Tanja: Het begint bij bewustzijn, haal ik eruit. Bewustzijn dat het ingewikkeld is.
Hans: Het begint met bewustzijn, alleen dat vind ik altijd zo'n flauwe opmerking,
maar het is wel waar. Zo is het in het leven. De grootste waarheden zijn vaak triviaal.
Claudia: En bewustzijn dat het gebrekkig is.
Hans: Ook wel dat je een suboptimale structuur hebt,
dat je ook met elkaar afspreekt, we kijken wel eens even hoe dat gaat.
Claudia: En dat dat dus ook niet erg is.
Hans: Dat is het volgende dat je het niet erg vindt. Dat je het mentaal niet erg vindt.
Tanja: En misschien ook wel weer afhankelijk van de lokale context
Claudia: Context doet ertoe.
Tanja: Ja, absoluut.
Hans: Ik denk dat dat ook een beetje de beperking van dit gesprek is,
hoe ingewikkelder het bestuurlijk wordt, hoe meer je op algemeenheden uit komt. Bewustzijn daarvan,
lokaal procesafspraken maken, dat klinkt allemaal erg vaag, maar dat is nu eenmaal zoals het is.
Tanja: Ik zie ook wel dat Aedes het voortouw heeft genomen met 34 andere partijen om een
actieagenda Wonen op te stellen als antwoord op alle vraagstukken die we in de woningmarkt hebben.
Hoe bouwen we een miljoen woningen de komende tijd, hoe zorgen we dat we richting leefbare
wijken gaan, hoe zorgen dat we het sociaal goed landt. Je ziet echt wel coalitievorming waarbij
de partijen over hun eigen schaduw aan het heen stappen zijn om te werken aan de bedoeling,
aan de opgave die we in die woningmarkt hebben en dan het hele brede aspect daarin. Dus dat
vind ik wel ontzettend mooi om te zien omdat dat nu op bestuurlijk niveau gebeurt en ik
ben wel heel nieuwsgierig hoe dat zich gaat uitwijzen op gemeentelijk niveau.
Claudia: Heel erg bedankt voor dit gesprek. Ik kijk heel erg uit naar het rapport van Platform31
over de samenwerking. Wij hebben natuurlijk ons eigen essay over dynamiek in de lokale driehoek.
Ik ben ook heel erg benieuwd wat iedereen daar van gaat vinden. Nogmaals dank voor dit gesprek.
Anne: Dank je wel. Tanja: Ja leuk, dank je wel.
Tanja: Hé, Anne, dat was een heel mooi gesprek wat we hier binnen hadden, mooi over de dilemma's
die er zo zijn, dus daarom gaan we ook een leerkring organiseren vanuit Platform 31 waar
we samen met huurdersorganisaties, corporaties en gemeenten het gesprek aangaan over samenwerking.
Anne: Ja, en wat gaan we nou doen in die leerkring? We gaan in op jullie
samenwerking, vooral tussen corporaties en huurdersorganisaties, en we gaan ook
kijken naar die toekomstbestendige huurdersorganisaties en hoe zij hun
representativiteit kunnen vergroten. En in 1 of 2 bijeenkomsten nodigen we dan ook de
gemeenten uit om naar die samenwerking te kijken. Tanja: En voor elke bijeenkomst ook een expert.
Jullie kunnen je inschrijven www.platform31.nl. Tot dan!
Anne: Tot dan!
SAMEN ZORGEN VOOR PRETTIG WONEN Deep dive - lokale samenwerking, locatie Werkendam