Ik denk dat risico nemen een onderdeel is van kunst maken.
We zijn allemaal iets aan het maken wat op het moment dat we beginnen er nog niet is.
Je springt als het ware in het diepe...
en je gaat heel hard zwemmen want je moet de overkant bereiken.
Maar hoe die weg gaat, van het een naar het ander, dat ontdek je in het moment.
Voor dansers is het heel belangrijk dat ze buiten de bekende kaders kunnen denken.
Dat ze durven vrijheid te nemen in het ontdekken wat hun grenzen zijn...
en daar voorbij kunnen denken.
Dansen is een fysiek vak en je lichaam is je instrument...
dus moet je er wel zorgvuldig mee omgaan.
Ik moet altijd vooruit denken. Ik moet verder zijn dan de wereld om mij heen...
want je moet niet reageren op wat er is...
je moet eigenlijk zelf al de mentale bewegingen tot stand brengen.
Ik heb wel geleerd door de jaren heen dat ik moet vertrouwen op m'n eigen instinct...
en m'n eigen intuïtie. Dus dat vraagt een soort fingerspitzengefühl...
en ook een soort lef om een beleid uit te stippelen waar je naartoe wilt.
En als artistiek leider is het heel belangrijk dat je niet in het moment wacht...
maar je moet alles vooruit zijn. Daar zit natuurlijk ook een risico in.
Voor kunstenaars is risico nemen dus een voorwaarde voor groei en verdieping.
Ook op andere gebieden kan het heel positief zijn om risico's te accepteren.
Er is 'n school waar ze elk fysiek contact verboden hebben, inclusief high fives.
In Nieuw-Zeeland bijvoorbeeld groeide de overtuiging...
dat er eigenlijk te veel regels waren om kinderen te beschermen.
Ze klimmen zo hoog als ze kunnen, en in veel gevallen nog hoger.
Niet stiekem, maar in het volle zicht.
Eigenlijk zijn er geen regels. -Er zijn helemaal geen regels.
We knijpen inmiddels bij zo'n beetje alles een oogje toe...
want geen van de dingen die ze doen, is echt een probleem.
Als je ze als kasplantjes behandelt en ze nooit de kans krijgen om zich te bezeren...
ontneem je ze veel leermogelijkheden.
Kinderen die mogen rennen en klimmen zullen ook wel eens vallen.
Hoe gaan ouders daar mee om?
Als ouders zijn we blij dat hij wel eens valt, want zo leert hij tenminste z'n lesje.
Na enige tijd maakte de school de balans op:
Het concentratieniveau van de kinderen werd beter. Er werd minder gepest.
Het zelfvertrouwen ging omhoog en het aantal verwondingen werd veel kleiner.
Net als een school haar kinderen...
kan en moet ook een overheid niet burgers willen inpakken in een grote dot watten...
tot er niets meer kan gebeuren.
Hoe maak je van een risico iets positiefs? Keuzevrijheid is de kern hierin.
In Wijchen werd een wijk gebouwd direct naast een hogedrukgasleiding.
Groot voordeel was de ligging 'buiten'...
maar toch dicht bij het centrum van Wijchen en alle uitvalswegen.
De gemeente deelde de informatie expliciet met de inwoners...
en zij tekenden een verklaring bij hun koopcontract.
De kans op een gasexplosie, hoe klein ook...
werd zo een risico dat de huizenbezitters bewust namen.
Het is een unieke kans geweest om een mooi huis te hebben.
Ik denk ook dat je wel moet omdat in Nederland anders ruimtetekort komt.
Schiet dat risico wel eens door uw hoofd? -Ja, daar denken we niet over na.
Er kan altijd overal iets vreselijks gebeuren.
Het is hier gewoon heel fijn wonen en het zijn heel mooie woningen, dus.
Geen angst of zo.
Wat je in het voorbeeld van Wijchen heel mooi ziet...
is dat wij te vaak risico's geïsoleerd van de rest van het vraagstuk behandelen.
En als iemand aan jou vraagt:
'Wil je liever meer of minder kans om met een explosie om het leven te komen?'
Dan zijn er weinig mensen die zeggen: Doe mij maar meer.
Dus als je het isoleert, is iedereen voor meer veiligheid.
De enige manier waarop je er goed mee kan omgaan...
is door het voortdurend ook aan de baten van dat risico te koppelen.
En er zitten aan alle risico's die wij nemen, baten.
Dus je kan ook nooit straffeloos een risico terugdringen zonder iets te verliezen.
Het heeft dus waarschijnlijk niet zoveel zin...
mensen te proberen voor te lichten over wat risico's inhouden.
Maar als je de andere kant van het verhaal laat zien...
zullen de meeste mensen zeggen: Goh, zo had ik het niet bekeken.
En als de ongerustheid eenmaal weg is...
is men vaak wel bereid om de beleidsmakers de ruimte te geven.
Maar stel dat het dan toch misgaat? Wat doe je dan als bestuurder?