Soms dacht ik dat ik de volgende dag misschien niet meer zou leven.
Dat ik zou omkomen door een bom of iets wat uit een vliegtuig valt.
En niemand zou zich jou herinneren.
Ik heb dingen gezien die ik niet had mogen zien.
Beelden die je nooit meer vergeet. Gewonde mensen.
Je ziet de dood en je ruikt de dood.
Alle medicijnen, al het geschreeuw, alle angst.
sinds 2015 woont Heba in Nederland, daarvoor in Deir es-Zur, in Syrië
haar vader is arts en eigenaar van twee ziekenhuizen daar, tot zijn arrestatie...
Mijn vader moest naar de gevangenis omdat hij patiënten behandelde...
ongeacht hun religie, huidskleur of politieke ideeën.
Hij werd bedreigd door het regime:
'Je moet het ziekenhuis sluiten. Je mag niet meer als arts werken.'
Toen mijn vader een maand in de gevangenis zat...
kregen we hem niet te spreken en hoorden we niets van hem.
Dat was een donkere periode in mijn leven.
Mijn vader was verdwenen en ik leefde elke dag in onzekerheid.
de familie Alibrahim besluit te vluchten, vier jaar later komen ze aan in Nederland
Heba studeert psychologie aan de VU en is vrijwilliger bij War Child
In welke groep zit je?
Vijf. -Vijf?
Nee, eerst lezen. Dit.
Schouder. Ja? Schouder.
Iedereen denkt dat het alleen over lezen en schrijven gaat, maar het is meer.
Heb je het gevoel dat je een toekomst hebt en kun je die toekomst ook aan?
Beweeg je hand.
Ja. Die kant op. En stop. Ja, klopt.
Goed zo.
We hopen voor eind 2020 170.000 kinderen te bereiken.
Ik studeer momenteel psychologie.
Dat vind ik nodig, vooral na wat mensen in de oorlog hebben meegemaakt.
Er zijn veel getraumatiseerde mensen en mensen met psychische aandoeningen.
Het is heel belangrijk dat zij hulp kunnen krijgen.
Achteraf gezien hebben die ervaringen me gemaakt tot wie ik nu ben:
Heba, een sterke vrouw.
Ze hebben me doen beseffen hoe hard de wereld kan zijn.
Ik zal die beelden nooit vergeten of wissen, maar ik heb er vrede mee.
de internationale conferentie over MHPSS...
vindt op 7 en 8 oktober plaats in Amsterdam