Een paar punten van mijn kant vooraf.
Om te beginnen hebben wij vanochtend stilgestaan
bij het feit dat er deze week een mijpaal is bereikt,
namelijk de instemming van nu het hele parlement,
namelijk ook de Eerste Kamer, met de pensioenwet.
Misschien wel de grootste hervorming sinds het invoeren
van het nieuwe zorgstelsel in 2006.
Onze grote waardering uitgesproken natuurlijk ook richting
de minister, Carola Schouten, die hier heel veel werk aan heeft gehad,
heel veel gesprekken heeft gevoerd, maar uiteraard ook heel veel waardering
voor degenen die haar voorgingen zoals Jetta Klijnsma, Lodewijk Asscher
en natuurlijk in de vorige periode, Wouter Kolmees.
Maar vooral ook al die ambtenaren
en al die maatschappelijke organisaties, werkgevers, werknemers,
de Haagse departementen, iedereen uiteraard in de pensioenwereld,
die hierbij betrokken is.
Dat is aan de ene kant een afsluiting van een belangrijk politiek traject,
wat inmiddels inderdaad nu zo'n ruim tien jaar loopt,
onderhandelingen, debatten met politieke partijen,
werkgevers, werknemers, en daarmee kunnen we dus vanaf 1 juli
de overstap gaan maken naar het nieuwe pensioenstelsel.
Maar tegelijkertijd zal dat ook heel veel uitvoering vragen.
Er moet heel veel gebeuren om dat nu ook tot een succes te maken.
Een pensioenstelsel dat beter past bij de huidige arbeidsmarkt,
waarmee pensioenen ook sneller verhoogd kunnen worden
als die kans er is, waarin je ook duidelijk krijgt
en preciezer weet wat je nou eigenlijk aan pensioen
aan het opbouwen bent.
We nemen daar de tijd voor, in ieder geval tot 2028.
Het gaat natuurlijk om een enorme sloot geld:
1400-1500 miljard euro in de pensioenpotten.
Ervoor zorgen dat die goed in dat nieuwe stelsel hun plek vinden
en dat blijven we uiteraard doen, samen met sociale partners,
samen met de pensioensector.
Sterker nog, vooral zij gaan dat doen.
Het is natuurlijk hun pensioenstelsel, dat is niet van de overheid,
maar de pensioenwet zorgt wel dat alle randvoorwaarden
nu modern zijn gemaakt en dat pensioenstelsel
dus ook die moderniteit in kan.
Dan Eerste Kamerverkiezingen.
We weten inmiddels hoe die verhoudingen liggen
in de Eerste Kamer.
Dat lag al enigszins voor de hand na de Provinciale Statenverkiezingen in maart.
Dat betekent dat het kabinet zoals verwacht geen meerderheid heeft,
deze coalitie, in de Eerste Kamer.
Een paar zeteltjes meer dan gedacht, maar nog ver van de meerderheid.
Dat betekent blijven zoeken naar die meerderheden.
Dat is ook onze verantwoordelijkheid.
Sowieso om breed draagvlak te hebben voor ons beleid.
Uiteraard in de eerste plaats in het parlement,
maar ook in de samenleving.
Dat is een verantwoordelijkheid die wij in het kabinet
en in de coalitie met elkaar voelen.
Zeker als het gaat om de grote thema's zoals klimaat,
stikstof, migratie, onze veiligheid.
En we zullen per voorstel kijken hoe wij tot die meerderheden kunnen komen.
Dat betekent ook rekening houden met de opvattingen
van andere partijen in de Kamers en uiteraard proberen ook serieus
die samenwerking te zoeken, zoals dat ook bij die pensioenwet
in de afgelopen jaren is gelukt, om tot een breed draagvlak te komen.
Dan op het internationale vlak, stond deze week Oekraïne
helaas weer bovenaan ook in mijn agenda.
Onder meer bij het bezoek van de Poolse collega Mateusz Morawiecki,
afgelopen woensdag hier in Den Haag.
En gisteren bij de top van de Europese politieke gemeenschap
in Chisinau, in Moldavië.
En het is denk ik een een heel sterk signaal
gisteren dat zo vlakbij Transnistrië, zo vlakbij een stukje Europa
wat in handen is van de Russen, dat juist daar die top plaatsvond.
En ook een signaal aan Poetin dat wij niet buigen voor zijn agressie
en dat we dus blijven staan.
Niet alleen naast Moldavië, maar ook naast Oekraïne en Oekraïne
zullen blijven steunen.
Zowel humanitair, financieel alsook materieel
als het gaat om de militaire steun aan Oekraïne.
En het ging deze dagen, of gisteren, in belangrijke mate
over de training F16's, hoe zorgen we ervoor dat er meer Patriot-systemen
beschikbaar komen voor Oekraïne die spectaculair succesvol zijn
in het afhouden van de Russische raketten en heel veel mensenlevens hebben gered.
En hoe slagen we erin om de komende weken meer van die systemen
ook naar Oekraïne te krijgen?
Er is schaarste aan in de hele wereld, maar er zijn er echt nog wel een aantal
en dat is cruciaal dus daar zullen we aan blijven werken.
En uiteraard de aanloop naar de top van de NAVO
in Vilnius in Litouwen, ik dacht half juli.
De verwachting is dat ook Oekraïne aanwezig zal zijn
om daar te praten over: wat wordt die toekomstige relatie
tussen de NAVO en Oekraïne en hoe bouwen we verder op de teksten
die eerder zijn afgesproken in Boekarest, nu zo'n vijftien jaar
geleden waar het betreft die toekomstige relatie Oekraïne-NATO.
Dat waren de belangrijke onderwerpen.