Ja beste mensen. Maandagavond...
Sorry, ik zeg het verkeerd.
Morgenavond, morgenavond is het precies één week geleden dat de avondklok in ging op zaterdagavond.
Een maatregel die niemand leuk vindt,
maar die we toch hebben moeten nemen om de bestrijding van het coronavirus te intensiveren.
We zien, niet zozeer door die avondklok, dat kunnen we nog niet vaststellen,
maar we zien wel in het algemeen een dalende lijn in de besmettingen,
maar moeten tegelijkertijd vaststellen dat die daling toch nog niet in het tempo gaat dat je zou hopen.
En ondertussen is die Britse variant, die besmettelijker lijkt te zijn,
die zeer waarschijnlijk besmettelijker is, die is bezig met een opmars.
En daarom moeten we ook alle middelen inzetten met als doel om het huidige besmettingsniveau
verder te verlagen, verspreiding van de bekende, maar ook van nieuwe varianten van het virus te vertragen,
maar ook ervoor te zorgen dat weer nieuwe varianten zo min mogelijk ons land kunnen binnenkomen.
En dat is van groot belang om ervoor te zorgen dat de ziekenhuizen
de komende maanden ruimte houden voor coronapatiënten.
Maar ook om ervoor te zorgen dat andere medische handelingen zoveel mogelijk kunnen blijven doorgaan.
Ik begrijp ondertussen overigens heel goed dat mensen de coronamaatregelen zwaar vinden.
Dat geldt denk ik voor ons allemaal, ook voor mij. Dat ze ook frustratie opleveren.
Ik begrijp ook nog dat sommige mensen het er niet mee eens zijn.
En natuurlijk, er moet ook kunnen worden gedemonstreerd in coronatijd.
Zoveel mogelijk, als dat veilig kan, daar gaan de burgemeesters over,
die moeten zoveel mogelijk kunnen doorgaan, want demonstreren is een grondrecht.
Maar wat ik hier wel wil zeggen: laat je demonstratie niet kapen door kwaadwillenden.
Demonstreren is geen vrijbrief voor crimineel gedrag zoals we dat de afgelopen week op diverse plaatsen hebben gezien.
Geweld tegen de politie is onaanvaardbaar. Van andermans eigendom blijf je af.
En vertegenwoordigers van de pers laat je met rust. Of simpel gezegd: gedraag je.
En gelukkig zien we dat ook 99 procent van de mensen zich aan de maatregelen probeert te houden.
En dat zo’n beetje 100 procent van de mensen in Nederland de vreselijke gewelddadigheden,
de criminele gewelddadigheden, afkeurt.
Het was ook mooi om te zien hoe vrijwilligers vorige week letterlijk de bezems pakten om de rommel op te ruimen.
En hoe er heel veel initiatieven waren om gedupeerden te hulp te komen.
En dat is in mijn ogen het échte Nederland.
We staan in Nederland voor elkaar klaar en we helpen elkaar als dat nodig is.
We steken elkaar dan de helpende hand toe.
En dat geeft mij ook het vertrouwen dat we deze moeilijke fase gaan doorkomen.
En wat we nu gaan doen is ook kijken hoe we straks ons leven weer stap voor stap kunnen terugkrijgen.
Vandaag hebben we in de ministeriële commissie over de aanpak van de crisis gesproken over die vraag:
‘hoe gaan we verder als de besmettingen op een gegeven moment verder zouden dalen?’
En dat gesprek zetten we ook dinsdag voort.
Want we snappen dat iedereen in Nederland ongelofelijk snakt naar perspectief.
De bedoeling is dat Hugo de Jonge en ik dinsdagavond daar tijdens de persconferentie meer over zullen vertellen.
En dan kunnen we ook met jullie delen de actuele ontwikkelingen en wat voor ruimte er dan is,
hopelijk, op 9 februari, of er dan weer iets meer zou kunnen.
Op dit moment is dat nog niet te zeggen.
We hopen daar aanstaande dinsdagavond meer over te weten.