Alles laat je hier even hier. Wordt je gefouilleerd.
We hebben een douche.
Dan hebben we hier een soort van sportruimte.
Een camera die je in de gaten houdt.
Hoi. -Hai man, alles goed?
De afgelopen tien jaar zien we dat de jeugdcriminaliteit enorm is teruggelopen.
Dat is eigenlijk heel goed nieuws.
Tegelijk heeft dat ook tot gevolg gehad dat we
allerlei justitiële jeugdinrichtingen hebben moeten sluiten.
En dat dat ook heeft veroorzaakt dat de afstand tussen waar iemand vast komt te zitten als jeugdige
en zijn eigen leefomgeving, en daar waar zorg en hulp was vormgegeven
dat die afstand eigenlijk veel groter is geworden doordat inrichtingen zijn gesloten.
En daarnaast zie je dat de problematiek waar jeugdigen mee te maken hebben
die neemt ook zeg maar in ernst en in combinatie enorm toe.
Nou en die ontwikkelingen die hebben er toe geleid dat we in 2015 een grote verkenning hebben gedaan
naar hoe het toekomstig plaatje van de justitiële jeugd en de vrijheidsbeneming die daar in wordt vormgegeven
hoe dat plaatje er later uit moet komen te zien.
Je komt binnen, je wordt ontvangen door de huismeester.
En dan wordt je hier naar binnen gebracht.
Een tas, sleutel, gewoon dingen die je niet naar binnen mag nemen worden hier achtergelaten.
Dit is een vorm van detentie die beoogt om aan te sluiten bij het normale leven van de jongens.
Dus wel je contact met je familie
en je ondersteunende netwerkpartners behouden.
Dus eigenlijk een leven leiden dat zo normaal mogelijk is.
Nou en dan verder zijn we hier. Woonkamer, bank.
De Verkenning Invulling Vrijheidsbeneming Justitiële Jeugd heeft eigenlijk een aantal proeftuinen nu tot gevolg gehad.
We hebben in 2015 ruim een jaar met tweehonderd direct betrokkenen gesproken over:
Hoe zou het er uit moeten komen te zien.
Daar zijn nu verschillende proeftuinen uit naar voren gekomen en één vorm daarvan zijn de Kleinschalige Voorzieningen.
En die proberen we eigenlijk uit in Amsterdam, Nijmegen en Groningen op dit moment.
Wij kunnen in principe gewoon naar buiten gaan.
Hier wordt er gezamenlijk gegeten.
Connecting.
Je wordt niet opgesloten. Daar hebben ze bewust voor gekozen om een huiselijke sfeer te creëren.
Een hele goede middag, met ---- terug van verlof.
Komt u verder. -Dank u wel.
De Kleinschalige Voorziening is een vorm van detineren
waar natuurlijk wel gekeken gaat worden naar welke mensen
er geschikt voor zijn of niet.
Kijk, we zijn allemaal jongens die negen van de tien keer wat hebben gedaan.
En we zitten hier niet voor zweetvoeten.
Daar moet je wel aan werken om dat in de toekomst, buiten, na dit traject ook niet meer te laten voorkomen.
We kunnen er niet omheen als jonge mensen ernstige strafbare feiten plegen
en waarna uit onderzoek, niet alleen strafrechtelijk, maar vaak ook persoonlijkheidsonderzoek blijkt
dat een langdurige behandeling op zijn plaats is, of een hele intensieve behandeling op zijn plaats is,
eerst moet iemand dan langer gesloten geplaatst worden.
Nou, daar is dan een aparte voorziening voor.
Die Kleinschalige Voorzieningen zorgen er voor dat die band met de buitenwereld eigenlijk in stand blijft.
Ga jij eerst koken?
Het was hiervoor altijd zo dat, er werden zorgplannen gemaakt
en dan betekende dat gewoon dat die zorgplannen
in een keer verstoord werden
doordat er een justitiële maatregel plaatsvond.
Nou, dat is natuurlijk erg lastig, frustrerend voor alle medewerkers die daarmee te maken hebben
want je weet niet waar diegene is gebleven.
En dat hoor je achteraf: O ja, die zit in detentie.
Dat is dan maar weer de vraag of dat op die manier had gemoeten.
Dus waar we nu mee bezig zijn is die verbinding met elkaar te maken
en die planvorming ook op elkaar af te stemmen.
Het mooie van die Kleinschalige Voorziening is natuurlijk dat daar die jongere zelf een eigen plan maakt.
En zorgt voor een eigen ondersteunend netwerk.
Wie heeft hij nodig om zijn plan te verwezenlijken? Hij is eigenaar.
De jongeren moeten zeg maar zelf hun kleding kunnen wassen.
Je neemt je wasmand uit je kamer mee naar beneden.
Ga je hier je kleding wassen. Droger, alles zit hier.
Het mooie van de Kleinschalige Voorziening is dat
jongeren veel meer eigen verantwoordelijkheid houden.
Ze moeten zelf bepalen: Ga ik naar school, doe ik daar mijn best, kom ik op tijd terug
hou ik me aan de regels daar.
Dus dat is een heel mooi aspect van de Kleinschalige Voorziening.
Daar zijn de jongens vanaf dag één van de plaatsing bezig hun leven weer op de rails te krijgen.
Als de jongere binnenkomt dan vult hij eerst vragenlijsten in.
En daar komen bijvoorbeeld de volgende aspecten aan bod:
Houding, agressie, gezin, relaties, vrienden en vrije tijd en denkpatronen, gedrag en vaardigheden.
Dat geeft een volledig beeld als je dit gepresenteerd hebt en dat laten we terugkomen in een integraal trajectplan zorg.
Daarin komen al deze kopjes terug en daar wordt ook in beschrevenvan wat er nu al of wat er nu nog niet is.
En wat er nog moet komen.
Dit is dan mijn kamer in principe, op zolder.
Zoals je ziet misschien heb ik hier een laptop, ik heb een tv op mijn kamer.
Telefoon ook, maar het mag in principe dan moet je individuele afspraken maken wederom.
Maar goed dat heb je op een gegeven moment ook nodig als je school doet of iets in die richting.
Wanneer je teruggaat in de maatschappij heb je dat ook allemaal, daar moet je ook mee leren omgaan.
De Kleinschalige Voorziening maakt het mogelijk
om aan de ene kant te detineren
en jonge mensen dus bewust te maken
van de fouten die ze hebben gemaakt
de maatschappij te laten zien van: We treden op tegen deze strafbare feiten
maar aan de andere kant ze toch zo goed mogelijk, ook met behulp van die beschermende factoren
voor te bereiden op een terugkeer naar de maatschappij.
En wat wij doen is: Wij leveren echt zorg op maat.
We kijken wat een jongen nodig heeft.
En ook welke veiligheidsvoorschriften
of maatregelen dat hij nodig heeft.
Wij hebben een mini-bandje.
Een bandje waarbij we jongens buiten kunnen volgen.
Dat we kunnen zien welke...
nou ja, of dat ze zich ook daadwerkelijk aan de afspraak houden die ze met ons gemaakt hebben.
In dit systeem kan je dus bekijken waar ik ben. Op dit moment bevind ik me hier.
Maar goed, als ik buiten ben kunnen ze me dus overal en nergens gaan volgen.
En dat is gewoon een extra controlemiddel.
Ze zitten heel dicht in de maatschappij, maar ze hebben ook heel goed de mogelijkheid
om dicht bij hun eigen netwerk te blijven, bij hun eigen systeem
dus ouders kunnen makkelijk de kinderen bezoeken.
De kinderen hebben ook de mogelijkheid om de goeie dingen die ze hebben in hun leven
bijvoorbeeld schoolgang of andere dagbesteding
dat kan gewoon doorgaan terwijl ze in de Kleinschalige Voorziening zitten.
Dus in die zin is de Kleinschalige Voorziening een hele mooie uitbreiding in de mogelijkheden
om de maatschappij eigenlijk te beveiligen
en jongeren te helpen om op een goeie manier in de maatschappij te gaan staan.
Als er bijvoorbeeld iemand voor je op bezoek komt op visite of zo
kan je ze hier ontvangen want het is niet altijd
mogelijk om in de woonkamer te zitten zeg maar want je bent hier met andere jongens zeg maar.
En als je moeder komt of je zusjes komen dan is dat natuurlijk niet echt de plek waar je ze wil ontvangen, dus.
Eigenlijk zijn er drie bouwstenen voor die nieuwe invulling van de
vrijheidsbeneming voor jeugdigen.
Die drie bouwstenen zijn aan de ene kant
de Kleinschalige Voorziening, waar dus nu die drie proeftuinen voor zijn ingericht.
maar een andere bouwsteen is een landelijk specialistische voorziening.
Die nou niet overal in het land hoeft te zijn, maar op een paar plekken of op een plek
waar specialistische zorg, met wel een enorme hoge beveiliging wordt georganiseerd.
Binnen de KV gelden ook regels.
Van tien uur ’s avonds tot zeven uur ’s morgens gaat je deur op slot.
On-onderhandelbaar.
Je moet ook naar je school, je stage, je werkplek gaan.
Dan hebben we hier boven de kamers van de jongens.
Dit is mijn kamer.
Hij is echt heel rommelig, mijn kamer, maar ik heb nog niet echt tijd gehad om het op te ruimen.
Nou, ik maak muziek. Dus ik schrijf hier zeg maar mijn teksten.
Ik ga ook naar de studio daarvoor.
In de voorziening werken zeven pedagogische medewerkers.
En zes huismeesters. Er werkt een gedragskundige. Een jeugdhulpspecialist heet dat hier.
Je moet er mee leren omgaan om zeg maar je verantwoordelijkheid te nemen
van als je weg wil gaan: Ga weg, weet je. Zo moeilijk is het echt niet.
Ik ga bijvoorbeeld morgen moet ik werken, ik kan nooit terug komen.
Maar is dat wat ik wil?
Gaat mij dat helpen?
Nee, want zodra ik gepakt wordt moet ik wel naar een jeugdinrichting dus.
Ik denk dat iedereen dat besef hier ook wel heeft. Je stelt jezelf op de proef.
Is dat de moeite waard?
Wat ik het mooie vind van de Kleinschalige Voorziening
is dat ik ook als jeugdofficier ga nadenken over:
Waarom moet die jongere vastzitten?
En wat is de meerwaarde ervan?
Hoe kunnen we ervoor zorgen dat ook een jongen die iets slechts doet,
dat het toch beter met hem gaat, dat we zijn leven weer terug op de rails krijgen.
Het is straf. Want je vrijheid wordt je ontnomen.
Maar het is ook een kans.
En de uitnodiging aan de jongere en zij waren ook positief
is nadrukkelijk: Pak deze kans.
En zorg dat je vanuit die levensloop-gedachte dat je dat krijgt wat maakt dat je het niet weer doet.
Want dat is eigenlijk de doelstelling van ons beleid: Er voor zorgen dat er niet opnieuw slachtoffers zijn.
En dat de samenleving ook trots op jou kan zij als jeugdige.
Ik heb met elke jongen die hier zit wel eens woordenwisseling gehad
of gewoon dat je denk van op dit moment kan ik wel een glas op je hoofd slaan of zo.
Maar het zit in je achterhoofd: Als je hier vecht, dan is je kans weg, weet je.
En dat neem ik dan mee wanneer ik buiten ben, als er weer zo’n scenario komt.
Als ik er in kom kan ik zeggen: Weet je wat, doei, ik hoef dat niet.
Dus dat heb ik hier wel echt meegekregen.