Mijn naam is Nico Knibbe,
Ik werk voor LOCOmotion ..
en ik ben bewegingswetenschapper.
Ik hou me bezig met het voorkomen van klachten,
aan het bewegingsapparaat bij mensen die in de zorg werken.
Traditioneel gaat het vooral om het verplaatsen van mensen of het helpen daarbij.
Vroeger was het echt tillen en nu is het steeds meer begeleiden van mensen.
Bijvoorbeeld van bed naar toilet, van toilet naar de rolstoel, dat soort dingen.
Maar ook duwen, trekken, manoeuvreren met zware rollende materialen,
dus bedden, tilliften, dat soort zaken.
Maar misschien is het allerbelangrijkste wel de statische belasting.
Dat is het langdurig voorovergebogen en gedraaid werken.
Wat vaak mis gaat in de zorg, is dat we te veel, te zwaar of te lang doen.
In de zorg hebben we met elkaar afgesproken dat er grenzen zijn aan wat we kunnen en mogen doen.
Dat noemen we de Praktijkrichtlijnen Fysieke Belasting.
Die zijn neergelegd in de Arbocatalogi.
Die geven precies aan hoeveel kilo in mag duwen en trekken, hoeveel je mag tillen, dat soort zaken.
Wat er misgaat, is dat we dus elke dag, dag in dag uit, jaar in jaar uit, over die normen heen gaan
De gevolgen van fysieke overbelasting is pijn
Dat kan zijn knieën, maar het is vooral je nek, je schouders en je rug.
Die pijn kan zelfs leiden tot verzuim en misschien zelfs arbeidsongeschiktheid.
Of dat je gewoon minder lang kunt werken.
Dat je je 38 of 32 uur niet meer vol kan maken, dat soort zaken.
Maar uiteindelijk heeft lichamelijke belasting ook gevolgen voor je mentale welbevinden.
Je kunt je voorstellen, als je last van je rug hebt en je bent aan het werk.
En iedereen wil wat van je, dat je daardoor niet altijd even tactisch op alles reageert.
En daardoor extra stress in je hoofd krijgt.
Het mooie in de zorg is dat een heel aantal jaren geleden werkgevers en
werknemers met elkaar hebben afgesproken wat te zwaar is en wat niet te zwaar is.
Dat zijn de zogenaamde Praktijkrichtlijnen Fysieke Belasting en is vastgelegd in de Arbocatalogi.
Dat is de basis voor alle zorgorganisaties om vanuit te werken.
Vervolgens zijn er een aantal instrumenten, de zogenaamde assessmentinstrumenten.
In de zorg hebben we het dan over BeleidsSpiegel en de TilThermometer.
Daarmee kun je kijken of je in je eigen organisatie voldoet
aan die Praktijkrichtlijnen Fysieke Belasting.
Stel je hebt je assessments gedaan, je weet precies waar je problemen liggen en je bent
preventiemedewerker, dan kun je aan de slag.
Dat kan je doen met de TOP-strategie.
De eerste is de T en dat zijn de technische maatregelen.
Dat kan bijvoorbeeld zijn een tillift die zelf rijdt,
Of een plafondsysteem waarmee je mensen makkelijk kunt verplaatsen.
Of bijvoorbeeld dat je niet meer met water en zeep mensen wast, maar met verzorgende doekjes.
Dat zijn allemaal technische maatregelen.
Om die technische maatregelen te kunnen invoeren, heb je organisatorische maatregelen nodig.
Alleen al om het banale feit dat er geld moet zijn voor die technische oplossingen.
Maar ook heel praktisch, om veilig te kunnen werken en klachten aan het bewegingsapparaat
te voorkomen, heb je soms ook gewoon meer ruimte nodig.
Dat moet geregeld worden, dat is ook een organisatorische maatregel.
Vervolgens kan het natuurlijk zijn dat je persoonlijke maatregelen moet nemen.
En daar bedoelen we mee dat je de hulpmiddelen, die je ter beschikking worden gesteld, gebruikt
En niet alleen gebruikt, maar ook goed gebruikt.
Dat betekent ook dat je je op de hoogte houdt
van gezond werken door middel van trainingen en dergelijke.
Op deze manier kunnen we met de TOP-strategie samen,
en dan bedoel ik de overheid, werkgever en werknemers, samen werken aan het voorkomen
van klachten aan het bewegingsapparaat bij mensen die in de zorg werken.
Er is in Nederland geen enkel zorgorganisatie meer die niks doet
Maar wat vaak wordt vergeten, is dat het belangrijk is om te monitoren
Dat je goed kijkt: wat heb ik gedaan en waar kan ik nog verbeteren?
Daar zijn instrumenten voor, die zitten in de Arbocatalogus: BeleidsSpiegel en TilThermometer
Dus gebruik die ook gewoon!