Ik begeleid gedetineerden bij hun terugkeer naar de maatschappij.
Ons hoofddoel is eigenlijk voor alle doelgroepen dat ze op het juiste pad komen...
en dat wij ze daar zo goed mogelijk in ondersteunen.
De aanpak is de mensen niet te veel huiswerk meegeven.
Maar het samen gaan doen.
Voorheen was het gewoon uitzitten en, hup, de straat op met een grote vuilniszak.
En dat was het dan.
Met het gevolg dus dat we ze een paar weken of maanden daarna weer terugzagen.
Uit onderzoek is gebleken dat de eerste 48 uur nadat de gedetineerde vrijkomt cruciaal zijn.
Als de gedetineerde ziet dat er eigenlijk niks geregeld is en van het kastje naar de muur wordt gestuurd...
dan vervallen ze vaak in oude gewoonten waardoor ze weer gaan plegen.
En nou wordt er echt gewerkt van binnen naar buiten.
Dus binnen al zorgen dat je buiten een betere kans krijgt op de arbeidsmarkt.
Als het een beetje meezit, heeft de gedetineerde nog woonruimte.
Maar indien hij geen woonruimte heeft, kan hij zelf een woning gaan zoeken en aanvragen.
Als mensen met ontslag gaan en de buitenwereld weer in gaan...
is het natuurlijk fijn als ze hun eigen medische zorg weer volledig oppakken.
En dat ze ook weten wat ze moeten doen.
Wat we hier doen is het allerbelangrijkste om een basis te leggen.
Postadres regelen.
Aanvraag voor een uitkering of inkomsten.
Om ook uiteindelijk met die problematische schulden aan de slag te gaan.
Een ID is eigenlijk de sleutel tot alle andere hulpverlening.
Je moet natuurlijk kunnen aantonen wie je bent als je bij een instantie komt.
Waaronder bijvoorbeeld een uitkeringsaanvraag.
We kunnen daarbij ondersteunen.
Maar als iemand buiten de gevangenis is, moet hij of zij het ook zelf weer gaan doen.
Het is niet onze bedoeling om van een gedetineerde een modelburger te maken.
Weet je, je leert ze om weer te resocialiseren.
En dat ze eigenlijk weer deel mogen uitmaken van de maatschappij.
Dat je mensen toch zo ver kunt krijgen dat ze die draad oppakken.
En dan hopen dat ze nooit meer terugkomen.